«ای کاروان آهسته ران، کآرام جانم میرود»
درد درون سینه ام، تا اند (End) رانم میرود

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه ، تن خسته می کشم

آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام...

در شب کوچک من , افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهرهء ویرانیست
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی مینگرم
من به نومیدی خود معتادم
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
در شب اکنون چیزی میگذرد
ماه سرخست و مشوش
و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است
ابرها , همچون انبوه عزاداران
لحظهء باریدن را گوئی منتظرند
لحظه ای
و پس از آن , هیچ
پشت این پنجره شب دارد میلرزد
و زمین دارد
باز میماند از چرخش
پشت این پنجره یک نا معلوم
نگران من و تست
ای سرا پایت سبز
دستهایت را چون خاطره ای سوزان
در دستان عاشق من بگذار
ولبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش لبهای عاشق من بسپار
باد ما را با خود خواهد برد
باد ما را با خود خواهد برد

از عشق مکن شکوه که جای گله ای نیست

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

من سوخته ام در تب ، آنقدر که امروز

بین من و خورشید دگر فاصله ای نیست

غمدیده ترین عابر این خاک منم من

جز بارش خون چشم مرا مشغله ای نیست

در خانه ام آواز سکوت است ، خدایا

مانند کویری که در آن قافله ای نیست

می خواستم از درد بگوییم ولی افسوس

در دسترس هیچکسی حوصله ای نیست

شرمنده ام از روی شما بد غزلی شد

هرچند از این ذهن پریشان گله ای نیست

عشق یعنی با تو آغاز سفر

 
عشق یعنی قلبی آماج خطر

عشق یعنی تو بران از خود مرا

 
عشق یعنی باز می خوانم تو را

 
عشق یعنی بگذری از آبرو

 
عشق یعنی کلبه های آرزو
♥

راسـتــ اسـتـــ کـه صـاحـبـان ِ دلـهـای ِ حـسـاس نـمـی‌ مـیــرنــد

بـلـکـه بـی‌ هــنگـام نـاپـدیـد مـی‌شـــوند . . .

رفتم نشستم کنارش

ژگفتم: برای چی نمیری گلات رو بفروشی؟
گفت:بفروشم که چی؟
تا دیروز میفروختم که با پولش ابجیمو ببرم دکتر دیشب حالش بد شد و مُرد ..
بعد با گریه گفت:تو میخواستی گل بخری؟
گفتم:بخرم که چی؟
تا دیروز میخریدم برای عشقم امروز فهمیدم باید فراموشش کنم...!
اشکاشو که پاک کرد, یه گل بهم داد با مردونگی گفت: بگیر باید از نو شروع کرد تو بدون عشقت,من بدون خواهرم..

سخت ترین دو راهی :
دوراهی بین فراموش کردن و انتظار است

گاهی کامل فراموش میکنی ؛
و بعد می بینی که باید منتظر می ماندی
و گاهی آن قدر منتظر می مانی ؛
که می فهمی زودتر از اینها باید فراموش میکردی

سمش را می گذاریم دوست مجازی
اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته
خصوصیاتش را که نمی تواند مخفی کند
وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را می نویسد
وقت می گذارد برایم، وقت می گذارم برایش

وقتی در صحبت هایم به عنوانِ دوست یاد می شود
مطمئن می شوم که حقیقیست
هرچند کنار هم نباشیم
هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،
من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم
هرکجا که باشد...

نذاری فاصله ها...

تو هجوم لحظه ها...

میون غریبه ها...

تو رو از من بگیرن...

تو خودت خوب میدنی...

توی راه زندگیم...

دلخوشم به بودنت...

پس نکنی یه کاری تا فرق نکنه...

       بودن و نبودنت....

لعنت به همه ی قانون های دنیا که در آن شکستن دل پیگرد قانونی ندارد ....!

دلی که شکستی را گچ چاره نکرد ، گل گرفتمش .

تنهایی و دلتنگیت را پیش فروش نکن ، فصلش که برسد به قیمت میخرند !

کوله بار آرزوهات روی دوشت

                            تا کجا ها رفتی با پای پیاده

رفتی و به هرچی خواستی نرسیدی

                               متاسفم برات ای دل ساده

دل به هرکی دادی از سادگی دادی

                                   زندگی تو پای دلدادگی دادی

هر جا که دیدی چراغی پر فروغه

                            تا بهش رسیدی فهمیدی دروغه

عاشق و خسته وغمگین و پریشون

                         دل بی کس دلکه بی سر و سامون

دل زخمی دل تنها و تکیده

                  دل گریون من آه ای دل گریون

کوله بار آرزوها تو کی دزدید

                      دل دیونه به گریه هات کی خندید

عاشق و خسته وغمگین و پریشون

                              دل بی کس دلکه بی سر و سامون

تو رو با هول ولا تنها گذاشتن

                           اونا که لیاقت عشق و نداشتن

تک وتنهایی وبا پای پیاده

متاسفم برات ای دل ساده